Goud inspireert ook dichters zoals Walter Palm van Curaçao. Meandermagazine maakte er een kritische bijdrage over.
Hoge verwachtingen
Sierlijke golven krullen van plezier is dan al wel de achtste bundel van de Curaçaose dichter Walter Palm, grote bekendheid geniet hij in Nederland niet. De informatie achter in de bundel wekt wel hoge verwachtingen. Naar aanleiding van de eerder verschenen verzamelbundel Met lege handen ging ik slapen met een gedicht werd ik wakker roemt Pim Heuvel daar de universele gerichtheid van Palm (’een rijke aanwinst voor de Nederlandstalige poëzie’), ziet Wim Rutgers Palm vanwege diens woordprecisie en beeldenrijkdom als een van de belangrijkste Antilliaanse dichters en heeft Mario Molegraaf voor een van de gedichten zelfs de kwalificatie ‘onweerstaanbaar als van M. Vasalis’ over. Of ze ook zo zouden oordelen over Palms nieuwe bundel? Misschien in meerderheid wel, want wie de West in hoofd en hart en huid draagt, heeft ongetwijfeld haast van nature affiniteit met poëzie die expliciet en heftig is, nadrukkelijk niets te raden laat en zich voortdurend herhaalt.
De bundel bestaat uit drie afdelingen: ‘Curaçao’, ‘Curaçao in het hart van Den Haag’ en ‘De vluchtige kus van de zwarte vlinder’. In het openingsdeel beschrijven tien gedichten de kracht van de Curaçaose zon. Dit is het eerste:
Koning Zon en de zonnecollector
Bij het ochtendgloren werden mijn zoete dromen
ruw verstoord door wrede tropische zon
die heerste over geblaakte aarde.
Messcherpe silhouetten, als stiletto’s als tekenen van dood
schreven hun onbarmachtige boodschap
van hitte en staken elke koelte dood.
En de ijdele tropische zon
vond het prachtig om zich als een Zonnekoning
te spiegelen in mijn zonnecollector.
Maar wat de Zonnekoning niet wist
was dat ik als een listige Nanzi mijn zonnecollector
had aangesloten op mijn aircondition.
En terwijl de Zonnekoning als het Boze Oog
de aarde vervloekte met zijn hitte, zat ik stilletjes
te genieten van door airco gewekte …koelte.
Wat moet je hier nu van zeggen? Misschien dat je wel een ijdele dichter moet zijn om zo’n gebrekkige tekst, met zo’n flauwiteit aan het slot, als openingsgedicht – toch altijd een statement – te kiezen. Inderdaad, een ‘onbarmachtige boodschap’, maar anders dan Palm bedoeld zal hebben.
Een paar bladzijden verder doet hij het nog eens over:
De Zonnekoning
Vanachter een steile berg
verschijnt elke ochtend de ijdeltuit,
spreidt parmantig zijn vurige, gouden veren over aderblauwe zee
splijt wolken, slijpt hemel tot een diepblauw juweel,
denkt dat hij heer en meester is…
Maar wij, tropenbewoners, weten wel beter.
Na twaalf uur heer en meester
zal hij toch bloeden aan guillotine van de horizon.
Bron: meandermagazine.net