Gouden Juwelen Blog

Het kasteel van Charlottenburg mag zich niet alleen het grootste, maar ook mooiste paleis van Berlijn noemen. Dit hoogtepunt van barokarchitectuur is het eeuwige liefdessymbool van Keurprins van Brandenburg en de eerste Pruisische Koning Friedrich III voor zijn vrouw Sophie Charlotte en mag op geen enkel bezoek aan koninklijk Berlijn ontbreken. Tal van vorsten liggen er opgebaard in het mausoleum, een Dorische tempel met werken van de befaamde Duitse beeldhouwer Christian Daniel Rauch.

Gouden juwelen voor Elisabeth-Henriette

Na de dood van troonopvolger Karl Emil, die in 1674 in de Elzas stierf, viel de op dat ogenblik 17-jarige Friedrich III de titel van Keurprins van Brandenburg te beurt. Friedrich was door de natuur allerminst bedeeld en had als kind voortdurend de zorgen van zijn moeder nodig.

Op 23 augustus 1679 trouwde hij in Potsdam met Landgravin Elisabeth-Henriette von Hessel-Kassel. Een huwelijk dat van korte duur was, want de landgravin overleed al in 1683.

Schloss Charlottenburg was aanvankelijk bedoeld als zomerverblijf voor Sophie Charlotte, de  tweede gemalin van Keurprins Friedrich III met wie hij in 1684 trouwde. Voor Friedrich was Sophie Charlotte zijn grote liefde, en ze stond hem in zijn strijd om de macht vaak met raad en daad bij.

Maltezerkruis

In 1685 stelde de keurprins een orde in die hij ‘Ordre de la Générosité’ noemde. Het is een gouden Maltezerkruis belegd met hemelsblauw email en met Brandenburgse adelaars met gespreide vleugels tussen de kruisarmen. Het bovenste quadrant draagt het met de keurvorstelijke kroon gekroonde monogram ‘F’. De overige quadranten dragen het opschrift ‘Géné’, ‘rosi’ en ‘té’. Deze halsorde werd gedragen aan een zwart gewaterd lint dat ongeveer 2 vingers breed was. Voor het ontwerp van dit kruis werd hij bijgestaan door zijn echtgenote, een grote kenner van kunst en juwelen. Sophie Charlotte hield zich overigens niet alleen met het artistieke bij maar gaf haar gemaal ook raad wat betreft staatszaken. Ze bleef hierbij steeds discreet op de achtergrond, maar de keurprins zou geen enkele belangrijke beslissing nemen zonder haar te consulteren.

Friedrich vond dat hij bij zijn echtgenote in de schuld stond, en om haar te bedanken begon hij aan de bouw van Schloss Lietzenburg, zoals het kasteel aanvankelijk noemde. Sophie Charlotte zette zich actief in bij het ontwerp en de inrichting. De eerste steen werd gelegd in 1695, en het was meteen duidelijk dat het een werk van lange adem zou worden.

In de 17^de eeuw was het huidige Duitsland een bonte lappendeken van kleine, elkaar bekampende staten. Allen namen ze het absolutisme van de Franse vorst als voorbeeld. Ook Friedrich spiegelde zich aan Frankrijk en wilde de staat strakker organiseren. Hij zorgde voor een goed uitgebouwde organisatie van de staatsfinanciën en de ambtenarij, en door de inkomsten beter te bundelen had hij voldoende fondsen om een geducht leger op de been te brengen. Er ontstond een grote concurrentie met vorstenhuizen als Beieren, Sachsen en Hannover, maar Friedrich toonde zich de ijverigste.

Op 18 januari 1701 kroonde hij zichzelf in Köningsberg tot Friedrich I, eerste koning van Pruisen. Weg was het ziekelijke jongetje van weleer, en in de plaats kwam een fiere vorst die een cultus van zelfverheerlijking in het leven riep. De eerste Pruisische koning trok de Zweedse bouwheer Johann Friedrich Eosander aan, die aan het kasteel inderdaad koninklijke grandeur meegaf.

Zo werd het hoofdgebouw uitgebreid met verschillende zijvleugels, volgens het voorbeeld van Versailles. In de westelijke vleugel werd een orangerie met een imposante toren neergezet.

Hij volgde hierbij de trend van zijn tijdgenoten waarbij de vorsten hun residentie tot een middelpunt van pracht en praal maakten. Het was het tijdperk in de kunst van de barok en rococo. En ook daarin deden de vorsten de Franse stijl na. Men bouwde pronkpaleizen en liet grote tuinen aanleggen. Ook werden hofdichters en -musici in dienst genomen.

Bij zijn kroning wist de eerste Pruisische koning zich verzekerd van de Heilige Roomse Keizer Leopold I van Oostenrijk. Het Heilige Roomse Rijk was een West-Europees christelijk rijk dat op feodale principes was gebaseerd. Officieel bestond het van de kroning van Otto I tot keizer in 962 tot 1806, al werd het voorvoegsel ‘Heilig’ pas in 1157 toegevoegd. Vooral grote delen van het huidige Duitsland bevonden zich in dit rijk en in de 15e eeuw werd de naam uitgebreid tot Heilige Roomse Rijk der Duitse Natie.

Het werd ‘Rooms’ genoemd omdat het werd ingesteld als voortzetting van het Romeinse rijk. Christelijke profetieën hadden namelijk voorspeld dat de wereld na het vierde rijk (het Romeinse Rijk) zou vergaan. De term ‘Heilig’ werd gebruikt om de nauwe band met de katholieke kerk aan te geven.

De Zweedse kroonprinses trouwde op 19 juni 2010. Even voor 16.00 uur vanmiddag gaf ze haar ja-woord aan Daniel Westling. De 32-jarige prinses wist haar huwelijkseed moeiteloos uit te spreken, al raakte ze licht geëmotioneerd aan het eind.

Gouden ringen

Ook Westling (36) pinkte een traantje weg bij het uitwisselen van de ringen, waarop Victoria hem even over de wang streelde. Beiden trilden duidelijk bij het omdoen van de ringen.

Even eerder was Victoria door haar vader, koning Carl Gustav de Dom van Zweedse hoofdstad Stockholm binnengeleid. Halverwege het kerkpad droeg hij haar over aan haar toekomstige echtgenoot. Dat was een compromis aan critici die vonden dat man en vrouw gezamenlijk de kerk binnen moesten komen om hun gelijkheid te benadrukken. Victoria wilde echter worden weggegeven door haar vader.

Klassiek diadeem

Victoria was gekleed in een klassieke, roomwitte trouwjurk van zijde met een sleep van vijf meter, gemaakt door de Zweedse Pär Engsheden. In het eveneens witte, druppelvormige bruidsboeket werden Zweedse bloemen gecombineerd met meer exotische.

De diadeem die Victoria droeg was dezelfde die haar moeder Silvia voor haar huwelijk in 1976 gebruikte. In het met edelstenen en parels ingelegde gouden kleinood is onder meer een afbeelding van liefdesgod Cupido verwerkt. Het juweel was ooit een geschenk van keizer Napoleon aan zijn vrouw Josephine.

Ook de sluier die Victoria droeg was eerder al door haar moeder gedragen en vaker gebruikt voor koninklijke huwelijken.

1200 gasten

Het is voor het eerst dat een Zweedse kroonprinses in het huwelijk treedt en het eerste koninklijk huwelijk in Zweden in dertig jaar.

Onder de 1200 gasten waren veel leden van bevriende koningshuizen. Zo waren koning Albert van België, de koningin van Spanje en de kroonprins van Japan aanwezig. Ook alle andere Scandinavische koningshuizen waren goed vertegenwoordigd.

Verder waren ook beroemde Zweden aanwezig als de eigenaar van kledingbedrijf H&M en zanger Per Gessle van Roxette, die gisteravond nog had opgetreden tijdens een concert ter ere van het bruidspaar.

Amalia bruidsmeisje

Van de Nederlandse koninklijke familie, die goed bevriend is met de Zweedse, was niet alleen koningin Beatrix aanwezig, maar ook alle drie haar zonen met hun vrouw.

Een bijzondere rol was er weggelegd voor prinses Amalia, die een van de tien bruidskinderen was. Het was het eerste grote openbare optreden voor de 6-jarige prinses. Amalia is het petekind van Victoria.

Amalia had als bruidsmeisje een parelwitte jurk aan. De bruidsjonkers, waaronder het zoontje van de Deense kroonprins, droegen matrozenpakjes, een traditie van de koninklijke familie.

Rondrit

Na het huwelijk zal Daniel Westling, die eerder sportschoolhouder was en fitnesstrainer van de prinses, als prins door het leven gaan. Aartsbisschop Wejryd herinnerde het paar aan hun “bijzondere taak, waar je niet voor gekozen hebt”. “Een van jullie heeft zich daar jarenlang op kunnen voorbereiden, de ander slechts een aantal jaar.”

In het verleden was er wel eens kritiek dat Westling als zoon van een eenvoudige gemeenteambtenaar hij niet de geschikte partner zou zijn voor een toekomstig koningin. Ook koning Carl Gustav, die zelf trouwde met een ‘burgervrouw’, was eerst niet gelukkig met de keuze van zijn dochter. Maar Victoria hield vol, en op 24 februari 2009 maakten de koning, koningin en het paar de verloving bekend.

Bron: nos.nl

Sieraden die speciaal in het graf werden meegegeven, zijn gewoonlijk zeer broos en bestaan vaak uit een dunne laag goud of zilver over een vulling van gips en ingelegd met imitatie edelstenen. Deze sieraden zijn namelijk niet aan slijtage onderhevig, zoals de juwelen die tijdens het leven werden gedragen. Veel zeer oude sieraden zien er grijs, roodachtig-bruin of paars-rood uit. Dit komt door de corrosie van de in het goud aanwezige koper, ijzer en zilverdeeltjes. Gouden voorwerpen uit de Amarna-tijd (1350 – 1325 v. Chr.) tot aan het einde van Ramessieden-tijd (1070 v. Chr.) hebben vaak een glanzend rose-purperen patina (oxidatie) laag. Dit uiterlijk is niet het gevolg van chemische veranderingen door de eeuwen heen, maar opzettelijk veroorzaakt, waarschijnlijk door het toevoegen van ijzerzouten.

De koning gaf soms aan verdienstelijke personen een ‘Gouden vlieg’, gouden halskettingen, of ander eregoud. Generaal Ahmose werd zelfs zeven keer gedecoreerd met goud; voor het eerst in zijn jeugd voor zijn gevecht tegen de Hyksos en de laatste keer in de Syrische campagnes van Toetmosis I. Koning Amenhotep I schonk hem eregoud in de vorm van vier armbanden, een zalfvaas, een leeuw en twee bijlen. Toetmosis I was zelfs nog guller, hij gaf hem vier gouden armbanden, zes gouden halskettingen, drie zalfvazen van lapis-lazuli en twee zilveren armbanden.

Goud als economische factor

Zeker vanaf het 2e millennium vóór Christus werd dit goddelijke metaal als handelswaar en als betalingsmiddel gebruikt. De productie van goud en ook dat van koper heeft het oude Egypte dan ook veel economisch voordeel opgeleverd. Koper was namelijk de basis voor het brons van de oude wereld. Egypte kon zodoende tot aan de opkomst van ijzer de oostelijke Middellandse Zee overheersen. Voor een bepaald jaar van Ramses III waren de inkomsten (in kilogram) aan goud, zilver en koper van de voornaamste tempels in Egypte:

|

Het goud van grafrovers

Een nieuwe bron van goud en zilver werd het plunderen van graven. Het goud en zilver uit de graven werd door de grafrovers zelf, door hun helers en met medeweten van ambtenaren die grote omkoopsommen kregen weer in circulatie gebracht. De inbreng van dit nieuwe goud en zilver bracht de economie van de staat weer in evenwicht. Het is daarom niet zo verwonderlijk dat de grafrovers het zo lang, ondanks officiële onderzoeken en straffen, vol konden houden. Dat er veel goud uit de graven te halen viel wordt duidelijk uit het verhaal van de steenhouwer Amonpnoefer (20e dynastie). Op de 22e dag van de 3e maand van het winterseizoen in het 16e jaar van Ramses IX (ca. 1124 v. Chr.) werd Amonpnoefer voorgeleid voor een tribunaal onder voorzitter van de vizier. Amonpnoefer vertelt hoe hij en zeven anderen zich toegang hadden verschaft tot het graf van Sobekemsaf (17e dynastie; ca. 1663 v. Chr.). “Wij vonden de edele mummie van de koning. Op zijn borst lagen talrijke gouden amuletten en sieraden en over zijn gezicht lag een gouden masker. De edele mummie van deze koning was geheel bedekt met goud en zijn doodskisten waren versierd met goud en zilver, zowel van buiten als van binnen, en ingelegd met edelstenen. We verzamelden het goud, de amuletten, juwelen en het metaal van de doodskisten. We troffen de koningin in dezelfde staat aan en stalen alles wat we bij haar vonden. Toen staken we hun doodskisten in brand. Wij stalen de grafgiften die we bij hen vonden met inbegrip van gouden, zilveren en bronzen voorwerpen en verdeelden de buit, in totaal 160 deben goud (ongeveer 14 ½ kilo), onder elkaar”.

Het moge duidelijk zijn. Lancia is als chique ‘klein’ automerk een grote naam dat een groot publiek kan aanspreken. Met het oog op dat laatste doet de publicitaire tak van het bedrijf dan ook haar stinkende best om zo doeltreffend mogelijk van zich te laten horen.

Uitgesproken smaak voor creativiteit

Lancia deed dat deze zomer met succes (en op indrukwekkende wijze) in Venetië en menig andere plaats aan het water, van Riccione tot Monte Carlo. De pleziervaart neemt na de wereld van de cinema en de mode nu ook een steeds belangrijkere rol in binnen de strategie van aansprekende reclame voor het merk. Stuk voor stuk klassieke gebieden waarbinnen Lancia prima past dankzij een geraffineerde maar uitgesproken smaak en gevoel voor originele creativiteit.

Vrouwelijk publiek

Wat het compacte segment betreft spreekt Lancia een groot vrouwelijk publiek aan, dankzij de charmante aantrekkingskracht van de Ypsilon. Mede daarom is de naam van de Torinese autobouwer ook al geruime tijd verbonden aan het schaatsen. Van hoofdsponsor van de charmant topschaatster Anni Friesinger tot het kunstrijden tijdens de Olympische winterspelen in Turijn in 2006. Maar ook de kerst gala van het kunstrijden in Turijn (Christmas Gala Lancia Ice) is eind dit jaar een evenement waarin Lancia altijd als gastheer fungeert. Ook de jaarlijkse Golden Skate Awards horen bij deze indrukwekkende lijst van sponsoring. Want ook dit jaar is Lancia weer mainsponsor van dit grote evenement dat vanaf 10 oktober begint. Voor de derde keer op rij tijdens dit grote ijsgala. Een kunstschaats toernooi van wereldformaat in de imposante Palavela ijstempel te Turijn

Theater en juwelen.

Maar daar blijft het niet bij. Elders in Italië is Lancia namelijk een prominente naam voor wie van theater of juwelen houdt.

Tijdens de ‘Vicenza Oro Choice’ was Lancia vorige week namelijk sponsor van de belangrijkste beurs voor juwelen in goud en diamanten. De elegantie van de stad Vicenza vormt voor Lancia een prachtig decor. Ook hier is de link met vrouwelijk publiek snel gemaakt. Al was de Delta die daar in de ingang stond vooral aantrekkelijk als zakelijke partner van de vele mannelijke ondernemende juweliers die daar kwamen. De Delta blijkt in deze tijd namelijk een hele sterke leaseoptie. De Delta als schone ruime limousine met een geweldig voorkomen, vormt een perfect alternatief voor veel duurdere en minder schone voorbeelden van de bekende premium merken uit Duitsland.

Ook de stap naar kunst is geen grote voor een merk als Lancia.  Dat geldt ook voor theater en muziek. In de cultureel bruisende stad Bologna, is in het EuropAuditorium theater een uitgebreide ”ECollection” te zien in de foyer. Drie ‘A’ label Lancia’s (Delta, Musa en Ypsilon) staan daar als milieubewust statement in een soort mini showroom te blinken tijdens de vele drukbezochte avonden in dit op vijf na grootste theater van Italië. Cabaret, theater, musicals, klassieke muziek en dans vormen vaste onderdelen tijdens de vol geboekte seizoenen van dit grote populaire theater. Niet alleen nationaal maar ook internationaal is dit theater bekend terrein voor onder andere beroemde dirigenten en choreografen. Wederom een prima decor voor een stijlvol merk als Lancia. Lancia is de ideale sponsor voor alles wat te maken heeft met bewust gekozen levensgenot.

De verkoop van juwelen moet de Italiaanse schatkist redden, zo meldt het gezaghebbende dagblad De Standaard.

Historische eigendommen

De regering-Berlusconi wil de lokale besturen laten beslissen of er historische Italiaanse eigendommen mogen worden verkocht. Met de opbrengsten kunnen de nationale en lokale overheden hun schulden aflossen.

De Italiaanse landelijke overheid is van plan om op grote schaal staatseigendommen over te hevelen naar de regionale en gemeentelijke overheden. Die mogen de eigendommen vervolgens verkopen of exploiteren. Het gaat om land en onroerende goederen, waaronder ook bijzondere villa’s, kastelen en forten. Alles bij elkaar hebben de bijna 19.000 staatseigendommen een waarde van zo’n 3,2 miljard euro.

Eilandje

De op stapel staande operatie is bedoeld om een gedeelte van de schulden van zowel Rome als de lokale overheden af te lossen. Bovendien past het in het beleid van de regering van Silvio Berlusconi om de lokale bestuurders meer zeggenschap te geven – in het kader van de door coalitiepartij Lega Nord zo gewilde federalisering.

Het is de bedoeling dat de overheveling van de staatseigendommen begin volgend jaar is voltooid. De lijst van eigendommen is nog provisorisch, maar moet tegen eind juli vaste vorm hebben gekregen.
Er staan voormalige kazernes en gevangenissen op, net als in onbruik geraakte vliegveldjes en mijnen, een Romeinse bioscoop, een eilandje en stukken landbouwgrond. Daar maakt niemand zich druk over.
Vuurtorens

Waar sommige Italianen wél woedend over zijn is dat de staat afstand lijkt te gaan doen van architectonische of historische juwelen als het voormalige fort Sint Erasmus in Venetië (waarde bijna 7 miljoen euro), het Etruskische museum in Villa Giulia in Rome (waarde 4,5 miljoen euro), de landingsplaats voor watervliegtuigen bij Ostia, waar de kunstenaar Pier Paolo Pasolini werd vermoord (waarde bijna 7 miljoen euro) en de karakteristieke vuurtorens van Ponza en Otranto.
Een medewerkster van het Etruskische museum van Villa Giulia, die niet met haar naam in de krant wil, is enorm giftig. ‘Zijn ze nu helemaal gek geworden om ons culturele erfgoed van de hand te doen!’, brult ze over de telefoon. ‘Een land dat zichzelf serieus neemt, hoort zijn erfgoed niet te verkopen. Ziet u hoe Italië zichzelf te kakken zet?’

Goud verdienen
Angelo Bonelli van de Groene Partij denkt dat de overheveling uitdraait op veel winst voor gewiekste projectontwikkelaars, die ‘goud gaan verdienen over de ruggen van alle burgers’. Hij vreest dat Italië gevuld wordt met nog meer beton, ten koste van de natuur. Maar de gouverneur van de regio Veneto, Lega Nord-kopstuk Luca Zaia, is enthousiast. Hij vindt het de hoogste tijd dat zijn regio het beheer krijgt over, onder andere, een aantal bergen van de Dolomieten – die overigens niet mogen worden verkocht. ‘We gaan in de juiste richting’, aldus Zaia.

Zo’n 50 jaar geleden werden ze ontworpen voor de gewone vrouw, maar net zo goed gedragen door filmsterren en beroemdheden, tegenwoordig zien we er ook prinsessen en presidentsvrouwen mee en dragen de sieraden goed op een simpel t-shirtje of effen jurkje:

Fabulous vintage

Zeer betaalbare juwelen van goud- en zilverkleurig metaal met bijvoorbeeld rhine-stones, micro-mozaïek, frozen glass, emaile of kunstof.
Webshop fabulous-vintage.com is een van de weinige aanbieders in Nederland van vintage sieraden uit de fifties en sixties.

Nooit eerder sieraad gedragen

Marjolijn Delver, beeldend kunstenaar, grafisch vormgever en eigenaresse van fabulous-vintage.com: “Tot zo’n 6 jaar geleden had ik nooit een sieraad gedragen, ‘Ik heb al een bril.’ riep ik altijd.
Met een vriendin ging ik een paar keer mee naar de rommelmarkt. De vriendin was nogal gespitst op sieraden en als zij langdurig aan het snuffelen was bij een sieradenstand stond ik me te vervelen. Totdat ik op een dag zag dat er iets bijzonders voor mijn neus lag: een zwart-witte ketting met geometrische vormen; die zag eruit alsof hij zo uit de 50er jaren kwam…”

Passie

Een passie was geboren en inmiddels bezit ik meer kettingen en oorclips dan ik dragen kan; ik ben een verzamelaar geworden en ik ga de deur niet meer uit zonder broche, ketting of oorbellen. Het gaat altijd om oude sieraden die eerder al met liefde door anderen gedragen zijn, ik vind het boeiend dat mijn sieraden uit een andere tijd en cultuur komen en allemaal hun eigen historie hebben.”

Sieraden uit de VS

Het grootste deel van de tweedehands sieraden van beroemde ontwerpers (vaak gesigneerd) komt uit de VS, dat is dicht bij de bron, want veel van de sieradenontwerpers uit begin vorige eeuw kwamen uit de VS. In Amerika werd en wordt veel vintage costume jewelry gedragen en verzameld, veel meer dan in Europa. Vroegere sterren van het witte doek zoals bijvoorbeeld Joan Crawford en Sophia Loren droegen costume jewelry. Tegenwoordig zijn het de tv-sterren uit Sex and the city en bijvoorbeeld First Lady Michelle Obama, die de rijke historie van de costume jewelry in ere houden. In Nederland draagt onder andere prinses Maxima oude kostuumjuwelen.

Vergulde Victora juwelen

Alle vergulde Victoria juwelen worden vervaardigd in baden van 18 karaat goud zijn geijkt en krijgen een internationaal waarborgattest van 10 jaar tegen alle fabricagefouten
Alle zilveren en gerodineerd zilveren Victoria juwelen zijn vervaardigd in gewaarborgd massief zilver 925 000. Alle stalen Victoria juwelen zijn gewaarborgd staal 316l

De Victoria juwelen worden ook gedragen door filmsterren zoals o a

Catherina Zeta-Jones in de film ‘no reservations’
Jodie Foster in de film ‘the brave one’
Cameron Diaz in de film ‘the holiday’
Nicole Kidman in de film ‘the invasion’.

In deze crisisperiode zijn steeds meer mensen genoodzaakt hun gouden juwelen in te ruilen tegen cash geld. Volgend artikel uit Het Nieuwsblad dateert al uit 2008, maar blijft helaas brandend actueel.

Recordhoogte

De goudopkopers aan het einde van de Zuidstraat in Brussel hebben amper nog tijd om te eten. Constant komen mensen hun familiejuwelen verkopen. De bankcrisis jaagt de goudprijs naar recordhoogtes.

Caroline Ghiotto van Golden Arts moet eerst een bejaard koppel helpen. De man wil weten hoeveel ze krijgen voor een gram goud van 18karaat? ‘Voor een grote hoeveelheid betalen we 14 euro. Dat is een record.’ Het bejaard koppel zal er nog eens over nadenken. Dan een jonge vrouw. Ze biedt vier gouden ringen aan. Caroline test ze op hun echtheid, weegt ze en bepaalt dan de prijs. De klant laat eerst nog haar identiteitskaart overschrijven – zo kunnen later gestolen juwelen worden getraceerd – en incasseert dan 92 euro. Cash.
‘Sinds woensdag houdt het niet meer op. Constant komen mensen goud verkopen. Velen haalden eerst hun bankkluis leeg om van de 30 euro huur per jaar af te zijn. Ze willen hun juwelen ook niet thuis houden en vinden het veiliger ze te verkopen’, zegt Caroline Ghiotto.
‘Sommigen komen echt uit noodzaak verkopen. Vaak zijn er traantjes wanneer ze na al die jaren afstand moeten doen van hun familiejuwelen. Soms voelen mensen de verplichting zich te verantwoorden: ik heb het geld nodig om de elektriciteit te betalen. Bij een koppel is het vaak de man die, in geval van twijfel, beslist toch te verkopen.’

Nepjuweel of goud?

‘Eerder deze week konden we een bejaarde aangenaam verrassen. Hij bood zijn uurwerk te koop aan in de veronderstelling dat het toch maar een nepjuweel was. Maar het was wel degelijk goud. We betaalden hem 800 euro. ‘Dat is meer dan mijn pensioen’, zei de man.’ Buurman en juwelier Pascal Lelotte schudt een zakje leeg dat hij daarnet van een klant kocht: een kapotte oorring, een hangertje, een stukje van een ketting. ‘Mensen komen het allemaal verkopen om toch een beetje geld te hebben. Sommigen zijn echt de wanhoop nabij. Gisteren keerde een klant constant terug. Ik was bereid hem 1.080 euro te geven voor zijn juwelen. Hij bleef 1.100 euro eisen. Hij zat hier bijna te wenen om die 20euro meer te krijgen.’

Juweel raffineren

Lelotte is ontwerper. Wat hij binnenkrijgt, verwerkt hij in een juweel of hij laat het raffineren tot hij zuiver goud overhoudt. Tachtig procent van wat de goudopkopers deze dagen binnenkrijgen, gaat naar de smelterij.
Bij overbuurman Michel Wajsbort van La Boîte Antique kwam deze morgen nog iemand een gouden tand binnenbrengen. ‘Dat gebeurt deze dagen wel meer. Maar deze keer zat de wortel van de tand zat er nog in. Ik moest die er eerst uitkloppen. Dat is niet plezant, maar het is mijn job. Ik heb ongeveer 50euro betaald voor die gouden tand. Anderen verkopen hun trouwring voor 180 euro.’
‘Dit is niet alleen een markt van verkopers. Er zijn ook kopers’, zegt Michel Wasjbort. ‘Vooral oudere mensen kopen gouden stukken als veilige belegging.’
Tot voor kort zette Wajsbort zijn winst op een rekening bij Fortis. ‘Maar ik ben er begin deze week toch mijn geld gaan weghalen. De loketbediende zei: als nog 50.000 andere klanten dat ook doen, is het gedaan met de bank.’
De antiekhandelaar heeft nog een verhaal over de crisis. ‘Ik was van plan een nieuwe wagen te kopen. In deze marktomstandigheden zie ik daarvan toch af. Ik liet dat de garagist twee weken geleden weten. Die gaf me ongevraagd meteen tien procent korting. En gisteren liet hij weten dat er nog wel iets van de prijs af kon want ze moeten met alle middelen van hun overstock afgeraken.’

Als je een juweel wil kopen, ga je best te rade bij een vakman met de nodige ervaring.. Alleen daar koop je een juweel in vertrouwen en word je als klant correct en met respect behandeld.

Kiezen voor goud

Soms hoor je van mensen die een gouden juweel gekocht hebben teleurstellende verhalen achteraf. Ze hebben ergens op goed geluk een juweel aangeschaft en merken dan later dat ze eigenlijk teveel hebben betaald voor wat het maar waard is.
Een juwelier die zichzelf respecteert en met zijn klanten een langetermijnrelatie wil aangaan, levert echte service: een kwaliteitsvol juweel of sieraad aan een juiste prijs én met een goede service na verkoop. Vakkennis gecombineerd met voeling voor de wensen van de klant, kennis van wat er bestaat op de markt en plezier in het product: je weet wat je krijgt en het is steeds waar voor je geld.

Waarom geen gouden uurwerk kopen?

Binnen de wereld van juwelen en sieraden zijn steeds nieuwe trends waar te nemen. Een van die trends is dat horloges de laatste tijd een steeds groter marktaandeel hebben verworven. Veel meer dan vroeger bekijkt men het horloge nu als een trendy en mooi accessoire. Veel mensen, ook vrouwen, bezitten vandaag meer dan één horloge.
Vrouwen kopen voor elke gelegenheid een horloge. De tijd is overal aanwezig: op je gsm, computer, parkeermeters… Een echte noodzaak is een horloge dus niet meer. Maar een uurwerk dragen is voor heel veel mensen een vanzelfsprekendheid. Het horloge is een niet te verwaarlozen onderdeel van de garderobe geworden. Het is een accessoire dat je nu inderdaad gemakkelijk kan aanpassen aan de kledij van de dag.

Gebruik van diamanten

De vorm, kleuren en uitvoering van de uurwerken voor mannen en vrouwen zijn toch heel duidelijk
verschillend, vooral bij de duurdere merken. Opvallend is ook het gebruik van diamanten. Een horloge bezet met diamanten wordt gemakkelijker door/voor een vrouw dan een man gekocht. Een man zal het liever sober, of zelfs sportiever houden.
Grote uurwerken zijn voor vrouwen en meisjes wel heel gebruikelijk geworden. Hoewel er stilaan toch weer wat verandering komt in deze trend.

Goud of zilver, of beiden?

Zilveren juwelen kenden de laatste jaren een veel groter succes dan vroeger. Dat is een trend, die zich
vooral bij jongeren dan nog wel even zal doorzetten. Jongeren beginnen sneller met juwelen in zilver dan met juwelen in goud. Toch lijkt zilver wel meer trendgebonden. Dat gaat samen met de trends die zich afspelen in de mode. Vroeger kwamen zilveren juwelen ook een beetje ‘alternatief’ over, zowel qua design als uitstraling. Dat is nu niet meer het geval. Je kan natuurlijk ook beide edelmetalen in één juweel combineren.

Geel goud terug ‘in’
Anderzijds is geel goud nu weer helemaal ‘in’. Wat goud betreft zit er altijd een golfbeweging in de trends : periodes van wit en geel goud wisselen elkaar traditioneel af. Maar nu wordt goud, vanwege zijn warme en sensuele uitstraling, opnieuw de koning van de edele metalen.
Ook de keuze voor roze goud zet zich door. Internationaal is dit een trend, maar het valt af te wachten of dit bij ons aanslaat.

Whiskey, het gouden juweel van Ierland (1)

Ierse whiskey is lange tijd het kleine broertje geweest van de Scotch, maar er is een kentering op komst. Ierse whiskeymakers tonen zich steeds fierder op hun vloeibare schatten, en ook in de culinaire wereld ontdekken chefs de waarde van een van Ierlands meest belangrijke exportproducten. Whiskey mag dan ook het gouden juweel van de Ierse schatkist genoemd worden, meer waard dan diamant.

Whisky of whiskey?

Ieren en Schotten, het zijn ergens loten van eenzelfde stam maar toch ook zo verschillend. Dat weerspiegelt zich ook in de schrijfwijze: Ieren houden het steevast bij ‘whiskey’, Schotten schrijven ‘whisky’.
In de loop van de twintigste eeuw hebben de Ierse whiskeymakers definitief de rol moeten lossen. Ruim één miljard liter Schotse malt en blended whisky tegenover amper vijftig miljoen liter Iers levenswater, de verhoudingen zijn in nog geen eeuw tijd helemaal scheefgegroeid. Opmerkelijk, want de Ieren mogen er terecht prat op gaan ‘uitvinder’ van whisk(e)y te zijn. Volgens de overlevering zou de Ierse patroonheilige Saint-Patrick de kunst van het distilleren aan de Ieren geschonken hebben, al is het waarschijnlijker dat jacobijnse monniken op bedevaart deze kennis overal hebben nagelaten.

Drooglegging

Honderd jaar geleden was de Ierse whiskey wijd verspreid en minstens de evenknie van de Schotse productie, met Amerika als voornaamste afzetmarkt. Bij de Drooglegging bleken de Schotten handiger om hun intussen illegale drank toch op de Amerikaanse markt te kunnen slijten. Een nieuwe zware klap kreeg de Ierse whiskey bij de burgeroorlog in de jaren dertig. Verschillende distilleerderijen werden vernietigd, en talloze fabrikanten moesten noodgedwongen hun activiteiten stopzetten. De genadeslag kreeg de Ierse whiskeymarkt toen de Amerikaanse bevrijders op het einde van de Tweede Wereldoorlog een duidelijke voorkeur voor Schotse whisky hadden en naast chewing-gum en nylonkousen ook de Scotch overal verspreidden.
Ook kreeg Ierse whiskey een slechte naam door illegale stooksels zoals poteen. De Ieren hebben een eeuwenoude traditie van zelf whiskey stoken, een praktijk van trail & error waarbij niet zelden doden vielen. Via Ierse immigranten drong dit eigen fabrikaat ook door tot de Verenigde Staten, waar het als moonshine bekend staat. Een poëtische naam die verwijst naar het door smokkelaars zo geliefde maanlicht. Veilig weggeborgen in geheime grotten, afgelegen hutten, diep in de bossen of in de kloosters: alle plekken waren goed om de gegeerde drank in het geheim te distilleren zonder de gehate accijnzen te moeten betalen.

Banqueting House is het enige overblijfsel van Whitehall waar de Engelse vorsten in de 16de en 17de eeuw verbleven, maar wat voor een! Hier werden in de loop der geschiedenis talloze historische koninklijke banketten gehouden. Nu is het vooral bekend van de middagconcerten waarop ook de leden van de koninklijke familie graag aanwezig zijn. Royals en hun gasten komen hier graag pronken emt hun gouden juwelen.

Kerkleiders

De site waarop Banqueting House gebouwd werd was oorspronkelijk de eigendom van de aartsbisschop van York, die op deze plaats een Londense residentie had beter bekend als York Place. De kerk koos niet toevallig voor een plaats dichtbij het voornaamste koninklijke verblijf Westminster. De kerkvaders maakten er een luxueus geheel van, zo weelderig zelfs dat Edward I (1272-1307) hier wat graag zijn intrek nam na de grote brand die het paleis van Westminster in 1297 grotendeels in de as legde.
Tijdens de 15de eeuw was York Place de plaats waar grote kerkleiders zich terugtrokken om hun pannen te smeden. In die periode hielden ze zich niet alleen met de kerk bezig, maar houden ze ook een grote invloed op de vorsten. Zo was aartsbisschop Rotherham (1423-1500) kanselier van Edward IV (1461-1483). De kerkelijke leiders werden voor deze posities rijkelijk beloond, en York Place groeide uit tot een residentie met koninklijke allure.
In 1514 werd Thomas Wolsey (1475-1530) aartsbisschop van York, en hij begon intensief te werken aan een verdere uitbreiding van York Place. Tijdens zijn loopbaan zou Wolsey voortdurend in aanvaring komen met Koning Henry VIII, die hij probeerde voor zijn kar te spannen. Aanvankelijk lukte dat, maar geleidelijk verloor hij zijn invloed op de koning en raakte zelfs net voor zijn dood in 1530 volledig uit de gratie. Rond die tijd had Henry VIII zijn kanselier al van zijn bezittingen beroofd, waaronder Hampton Court Palace en York Place.

Kostbaar diamant

De volgende generaties zouden Whitehall koesteren als een kostbaar diamant en verder uitbreiden. Het ceremonieel belang van deze residentie vroeg om nog meer locaties waar de gasten konden vermaakt worden. Zo liet Queen Elizabeth (1553-1603) een groot zogenaamd banqueting house oprichten, dit ten tijde van haar huwelijksonderhandelingen met de Duke van Alençon in 1581. Het gebouw werd neergezet op de plaats waar zich het huidige banqueting house bevindt, ter vervanging van een loods die nog uit de tijd van Wolsey dateerde.
Het oorspronkelijke banqueting house was bedoeld als tijdelijk gebouw voor het huwelijk, maar hield toch 25 jaar stand. Toen viel de structuur van houten panelen bekleed met canvas uiteen, en James I besloot de constructie in 1609 door een permanent gebouw te vervangen. Het nieuwe banqueting house werd in 1609 afgewerkt door Inigo James. Deze solide stenen structuur had wel de intentie de eeuwigheid te trotseren, en ook binnen werd voor het allerbeste materiaal gekozen. Het gebouw telde twee verdiepingen, en werd afgezet met Ionische en Dorische zuilen die de dakconstructie ondersteunden.
Opmerkelijk zijn de plafondschilderingen van niemand minder dan Pieter Paul Rubens. Dit in opdracht van de zoon van James I, Charles I die de wijze regeerperiode van zijn vader met deze fabelachtige werken wou eren.
Whitehall kreeg nieuw leven ingeblazen toen Charles II op 29 mei 1660 triomfantelijk als nieuwe koning van Engeland in de straten van Londen werd ingehaald. Hij kwam om zeven uur ’s avonds wuivend in Banqueting House aan, waar de leden van het parlementen met toespraken hun trouw aan de kroon betuigden. De nieuwe vorst zag het belang in van Banqueting House, dat onder zijn vader Charles I heel wat van zijn uitstraling had verloren. De locatie werd voortaan niet alleen voor ceremoniële doeleinden gebruikt, maar deed ook dienst als receptieruimte voor buitenlandse ambassades. Zo was de Prince de Ligne in september 1660 de allereerste buitenlandse royal die er een receptie hield. Snel volgde ook de Russische ambassadeur, en algauw was Whitehall met Banqueting House ‘the place to be’ om de prachtige juwelen en sieraden van de royals en hun gasten te bewonderen.